Coś na Wyobraźnię

Siedzisz wieczorem we fotelu i czytasz książkę.

Albo udało Ci się znaleźć ciekawy film w telewizji i go oglądasz. Jest już ciemno, ale włączoną masz tylko małą lampkę, żeby było bardziej nastrojowo. I nagle coś słyszysz. Jakieś puknięcie. Skąd dobiegało? Zza drzwi? Nie… bardziej to brzmiało jakby nie wiem… z kuchni? Łazienki? Myślisz: „Może obaliło się coś na suszarce do naczyń…” czy coś w tym stylu… Ale… czy idziesz sprawdzić? Ile razy szłaś zobaczyć, czy nie trzeba czegoś podnieść, ale zastałaś wszystko w idealnym porządku?

A co, jeśli nie jesteśmy sami? A co, jeśli wszystkie opowieści o chochlikach, duchach i innych niekoniecznie proszonych w domu gościach nie są do końca zmyślone?

Siedzisz i słyszysz „puk”. Ignorujesz. Po kilku(nastu) sekundach kolejne puknięcie, nieco głośniejsze – podnosisz na moment wzrok bez przekonania, jakbyś chciała spojrzeć przez ścianę i dojrzeć źródło hałasu. Jednak jest to przelotne spojrzenie i szybko wracasz do wcześniejszego zajęcia. Za chwilę słyszysz „PUK” – walnięcie wręcz, jakby ktoś trzasnął w ścianę czy w szafę, ale od wewnątrz. Teraz się przestraszyłaś. Może włączyłaś już większe światło, może nie. W każdym razie tętno przyspieszyło i nie czujesz przynajmniej przez jakiś czas, że jesteś jedyną osobą w mieszkaniu. I co? I nic, cel osiągnięty – domownik przestraszony, koniec przedstawienia. Czy to nie dziwne, że często w tym momencie hałas się kończy? Jakby taka złośliwość czy coś, nie?

A jeszcze ciekawiej, jak mieszkasz w starej kamienicy i nad sobą masz strych, który nawet za dnia sprawia dość, hmm, ponure wrażenie. Ja jestem w domu sama, no dobra, z małymi dziećmi, w domu przez całą dobę co najmniej dwa razy w tygodniu. Dzieci kochane, grzecznie chodzą spać po 19:30 i około 20 już są po ataku piaskowego dziadka. Stosunkowo często dość późno w nocy, jakby ze strychu dobiegają naprawdę dziwne odgłosy. Bo kiedy sąsiad idzie po 22 po coś, to słyszę jak owe wrota piekieł otwiera i tupta, przekłada coś i wytuptuje z powrotem, zamykając za sobą drzwi. Nee, w sumie to wrota bardziej pasuje.

Ale co jeśli grubo po północy słychać, jakby na strychu rozgrywał się mecz rugby? To już jest bynajmniej dziwne. Na szopa, ani żadne szopo-pochodne ślady nigdy się nie natknęłam, a nawet gdyby, to te buszujące po nocach musiałyby być chyba rozmiarów konia, albo chociaż pulchnego kuca. Nie, nie poszłam nigdy sprawdzić w środku nocy co to (lub kto to?) może być. Za dużo horrorów się naoglądałam i naczytałam, żeby tam wejść! Tak więc nikogo nie oświecę rozwiązaniem tej zagadki i tym samym życzę dobrej i spokojnej nocy ;)

Cukierniczka ^_^